Cal é o idioma máis fácil de aprender se falas galego?

Falar galego é unha vantaxe enorme á hora de aprender idiomas, e moitas veces non somos conscientes. Compartimos raíces co portugués, temos sete vogais como el, conxugamos o infinitivo e, ademais, a maioría de nós medrou falando tamén castelán. Pero non todos os idiomas aproveitan igual esa base. Cal che vai resultar máis doado?

Repasamos os nove idiomas que se poden estudar en Parlumi: español, inglés, francés, italiano, portugués, catalán, alemán, neerlandés e sueco. Con matices, porque a facilidade non depende só da lingua: tamén conta o teu contacto con ela, a túa motivación e o tempo que lle dediques.

1. Portugués: o veciño de casa

Non hai sorpresa: o portugués é, de lonxe, o idioma máis próximo ao galego. Galego e portugués proceden dunha mesma lingua medieval, e iso nótase en todo:

• Vocabulario: a inmensa maioría das palabras son iguais ou moi parecidas (cidade, janela/xanela, coração/corazón, saudade).
• Gramática: compartimos estruturas que o castelán non ten, como o infinitivo conxugado (para fazermos, para facermos) ou o pretérito máis que perfecto simple (eu fizera).
• Sons: as sete vogais, cos e e o abertos e pechados, son familiares.

Iso si, o curso de Parlumi é de portugués do Brasil, e hai diferenzas que convén coñecer:

• A pronuncia brasileira ten trazos propios: o t e o d diante de i soan case «tchi» e «dji» (tia, dia), o r inicial soa aspirado e hai moitas vogais nasais (mão, bem), que o galego estándar non ten.
• A ortografía é distinta da galega: lh e nh en vez de ll e ñ (filho, vinho), ç, j e g onde nós escribimos x...
• Vocabulario brasileiro: ônibus (autobús), trem (tren), geladeira (neveira), café da manhã (almorzo).
• Os pronomes: en Brasil úsase moito você no canto de tu, e os pronomes adoitan ir diante do verbo: me dá (dáme).

Mesmo así, para quen fala galego, chegar a un nivel funcional en portugués é cuestión de pouco tempo comparado con calquera outro idioma. E coidado con confiar demasiado: tamén hai falsos amigos, como esquisito (raro) ou apelido (alcume).

2. Español: probablemente xa o tes

Para a maioría dos galegos, o castelán non é un idioma estranxeiro: medramos con el. Se é o teu caso, non o necesitas aprender. Se falas galego pero vives fóra ou tes pouco contacto co castelán, segue sendo moi accesible, e o maior reto adoita ser non mesturar formas (luego e logo, todavía e aínda).

3. Italiano e catalán: moi próximos e moi agradecidos

O italiano ten vocabulario latino moi recoñecible, unha pronuncia clara e regular e unha melodía fácil de imitar. As dificultades son os tempos compostos con dous auxiliares (ho mangiato, sono andato), os plurais en -i e -e (libro → libri, casa → case) e as consoantes dobres, que hai que pronunciar máis longas.

O catalán enténdese moito por escrito desde o primeiro día. Ten tamén tempos compostos e un pasado moi particular, o perfet perifràstic: vaig anar significa «fun», non «vou ir». A pronuncia (as vogais neutras, os pronomes en e hi) leva algo de práctica.

4. Francés: fácil de ler, máis difícil de oír

O vocabulario é en boa parte recoñecible e a gramática ten moito en común coa nosa. O que custa é a pronuncia e a ortografía: moitas letras escritas non se pronuncian (ils parlent soa case «il parl»), hai vogais que non temos (u, eu) e nasais. Ademais, o pasado da conversa faise con tempos compostos e dous auxiliares. Ao principio vas entender moito máis lendo ca escoitando.

5. Inglés: gramática sinxela, pronuncia caprichosa

O inglés ten moito vocabulario de orixe latina, sobre todo no rexistro culto (important, decision, possible), e unha gramática con poucas terminacións: os verbos case non se conxugan e non hai xénero gramatical. A cambio:

• A pronuncia non se deduce da escritura (though, through, tough).
• Hai vogais que non existen no galego e diferenzas de lonxitude que cambian o significado (ship / sheep).
• Os phrasal verbs (give up, look after) e o present perfect son un mundo novo.

A vantaxe é a exposición: series, música e internet ofrecen inglés en cantidades enormes.

6. Neerlandés e sueco: xermánicos, pero accesibles

Ningún dos dous comparte moito vocabulario co galego, pero ambos teñen gramáticas relativamente asumibles e moitas palabras parecidas ao inglés. O sueco non conxuga os verbos por persoa (jag är, du är, vi är), pero a súa pronuncia ten unha melodía especial. O neerlandés resulta moito máis lóxico se xa sabes inglés, aínda que ten sons guturais (o g, o ch) e unha orde de palabras que require práctica.

7. Alemán: o reto máis grande da lista

O alemán é, para quen fala galego, o máis esixente destes nove. Ten tres xéneros (der, die, das) que non coinciden cos nosos, catro casos que cambian artigos e terminacións, e verbos que ás veces van ao final da frase. A boa noticia: a pronuncia é bastante regular e a ortografía, fiable. É un idioma que premia a constancia.

Resumo orientativo

Entón, cal escoller?

A pregunta máis útil non é «cal é o máis fácil?», senón «cal vou usar?». O idioma que necesitas para o traballo, o que se fala no país onde queres vivir ou o que che fai ilusión vai avanzar máis rápido ca un «fácil» que non che importa. A motivación pesa máis ca a distancia lingüística.

Iso si, se queres sentir progreso desde a primeira semana, o portugués é imbatible para un galego. Unha vez que comprobes o rápido que avanzas, quizais che entren ganas de seguir co italiano ou o catalán.